X-Files in Qatar... I want to believe!

Hallo iedereen!

Gisteren, op mijn vrije dag, heb ik opnieuw avontuur beleefd! De dag starte met een bezoekje aan de barbier. Stijn en ik hadden ons een week lang niet geschoren om toch eens die typische barbieren langs hier te proberen. Het werd een leuke ervaring. Naast het scheren smeren ze nog eens vanalles op je gezicht en bespuiten ze het, zonder verwittiging, nog eens nat met een plantenbesproeiding.
Daarna zijn we gaan lunchen in de Villagio "Chez Paul". We hebben ook onze inkopen gedaan om deze week nog een paar keer te koken.
Vervolgens besloten we nog maar eens de andere kant van Qatar op te zoeken. Dit keer richting zuiden! Op een satellietfoto hadden we rare cirkels gezien in het landschap. Echte cirkels e, megagroot... midden in de woestijn. Dus wij daarnaartoe.
Eerst een weg ingeslagen tot we niet meer verder konden rijden door de ruwheid en noodgedwongen moesten terugkeren. Daarna zijn we verder een andere weg ingeslagen. Die weg stond vol met camions, maar echt vol e, in file, nog nooit zoveel camions samen gezien. Blijkbaar was er kilometers verder een zandproducerende fabriek midden in de woestijn. Die camions werden volgeladen met bewerkt zand die moet dienen om de bouwwoede hier te bevoorraden van die noodzakelijke grondstof. Tussen de terugkerende camions zagen we af en toe een pickup met groen dinges in. We waren ervan overtuigd dat dat iets met die cirkels te maken moest hebben. Dus reden we door. Helemaal op het einde, voorbij de camions en die fabriek, kwamen we voor een hekken te staan waar er een sjofele oudere arabier stond, volledig doorgeleefd precies. Alles was met ijzeren hekken omheind. Er stonden grote struiken naast de ingang waardoor het zicht enorm beperkt werd. Door de struiken heen en ernaast was alles wat we konden zien volledig groen. Mega sproei installaties die over de velden rolden in cirkels zorgden ervoor dat in dit barre klimaat deze groene cirkels, kilometers groot, konden overleven... Da was dus een soort kwekerij midden de woestijn... Als we uitstapten rook de lucht naar gemaaid gras en hoorde je niks anders dan vele vogels door elkaar tsjilpen.
We wilden naar binnen maar mochten niet. Net toen we wegreden kwamen er 2 autos op ons afgereden. Die bekeken ons echt raar. Stijn heeft dan een van de mannen aangesproken die een beetje engels leek te verstaan. We vroegen of we eens binnen konden kijken. Die moest het blijkbaar verder vragen en we moesten 5 minuten wachten. Die stoof weg dat domein binnen. Na een kwartier nog geen teken van leven... We bleven daar wachten terwijl ondertussen de zon serieus begon te zakken. Uiteindelijk zei die man aan de poort dat we 10 meter verder mochten rijden tot achter de struiken en daar eens mochten kijken. Dus wij reden naar binnen. Eenmaal de struiken voorbij werd onze blik gezogen naar de groene velden die kilometers ver voor ons opdoemden. De ondergaande zon zorgde voor enkele fotos waarvan de mystiek van de plaats enkel maar versterkt werd. Plotseling komt de eerste auto weer in de verte afgestoven. Die stopt bij ons en we toonden onze satellietfoto waarop we de cirkels tonen en de hoofdstad Doha om te tonen dat wij van daar waren. De man zegt opnieuw dat we 1 minuut moeten wachten. Tja, da duurt weer een kwartier. Toen hij terug was maakte hij duidelijk dat we moesten achterrijden, weer naar buiten. En die reed ons voor tot aan de weg naar Doha, dus die dacht waarschijnlijk da we onze weg kwijt waren en naar Doha wilden :P

Een unieke belevenis in het nog steeds verrassende Qatar!

Groetjes en tot binnenkortt!

Koen